กลับมาอีกครั้ง Top Ten Artvirus งานหนักประจำปีของกลุ่มคนที่หัวสมองรุงรังด้วยบูรณาการบันเทิงเย้าอารมณ์ อันไม่เคยรู้จักคำว่าหลับใหล ด้วยหลงผิดคิดไปว่าคนอ่านของเราหน้าบิดเบี้ยวละม้ายคล้ายเผ่าเดียวกัน เตรียมใจไว้เถิด ผ้านอนยับย่น สางผ้าหมักหมมที่นอนก่ายในตะกร้า ได้แต่นับวันรอผงซักฟอกที่ย่างเยื้องสโล-โม รอจนจวบฟ้าผีตะวันรุ่งมาฉายแสง ยังมัวขยี้ตาหนาเขอะ ร้องขอรจนาราตรีให้รี่ครวญเพลงซ้ำ

- ประสงค์ เลิศรัตนวิสุทธิ์ -

แม้เวลาผ่านไปเกือบ 11 ปี แต่ความลับดำมืดที่วิพากษ์วิจารณ์กันว่า มีนักธุรกิจขาใหญ่ที่รู้ความลับการประกาศลอยตัวค่าเงินบาทของธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) เมื่อเช้าตรู่วันที่ 2 กรกฎาคม 2540 และร่ำรวยจากการค้าเงินบาทยังไม่กระจ่างชัด

จนกระทั่งเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ศาลแพ่งได้อ่านคำพิพากษาศาลฎีกา (ที่ 5730/2550) ยกฟ้องคดีที่นายโภคิน พลกุล อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี เป็นโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจาก นายสุเทพ เทือสุบรรณ เลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ กับหนังสือพิมพ์อีก 8 ฉบับเป็นเงินกว่า 2,500 ล้านบาท กรณีที่นายสุเทพอภิปรายในญัตติไม่ไว้วางใจรัฐบาลพล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ เมื่อวันที่ 26 กันายน 2540 โจมตีเรื่องการลดค่าเงินบาทว่า สงสัยนายโภคินจะนำความลับเรื่องการลดค่าเงินบาทไปบอก พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ทำให้บริษัทของ พ.ต.ท.ทักษิณได้ประโยชน์จากการลดค่าเงินดังกล่าว

หลังจากนั้น ‘มติชนออนไลน์’ นำบันทึกรายงานการประชุมสภาผู้แทนฯ ชุดที่ 20 ปีที่ 1 ครั้งที่ 25-26 (สมัยสามัญครั้งที่ 2 เล่ม 21 พ.ศ. 2540) หน้า 179-181 เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2540 (วันเดียวกับที่นายสุเทพอภิปราย) มาเผยแพร่

บันทึกดังกล่าว เป็นคำอภิปรายของ พ.ต.ท.ทักษิณ รองนายกรัฐมนตรีในขณะนั้นชี้แจงข้อกล่าวหาของนายสุเทพ ที่พาดพิงว่า รู้ความลับเรื่องลดค่าเงินบาทจากนายโภคิน

เมื่อนำข้อเท็จจริงจากเอกสารทั้ง 2 ชิ้นมาเรียบเรียงและวิเคราะห์แล้ว อาจไขความลับที่เกิดขึ้นและไขปริศนาได้ว่า ใครคือ ‘ไอ้โม่ง’ ที่ร่ำรวยจากการรู้ความลับในการลดลดค่าเงินบาทและนำไปใช้แสวงหาผลประโยชน์

• เปิดเสวนา “อุดมคติแบบกนกพงศ์” – ขจรฤทธิ์ รักษา ชีวี ชีวา ไพวรินทร์ ขาวงาม

• อ่านบทกวี – ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ ไม้หนึ่ง ก. กุนที

• บรรเลงดนตรี – มาโนช พุฒตาล

• ภาพยนตร์สั้น – นฆ ปักษนาวิน

ณ PS แกลเลอรี่ [People Space]

13 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา 19.00 น.

รายละเอียดเพิ่มเติม โทร. 081 5491002

Email: people.space@yahoo.com

http://www.people-space.blogspot.com/

ผู้เขียน: ไชยันต์ ไชยพร

คำนำโดย ชัยวัฒน์ สถาอานันท์

การเขียนคำนำให้หนังสือเล่มหนึ่งไม่ได้หมายความว่าคนเขียนเห็นด้วยกับหนังสือเล่มนั้นทุกถ้อยกระทงความหรือชอบหนังสือเล่มนี้สุดจิตสุดใจ

ถ้าเช่นนั้นก็คงตั้งคำถามกับคนเขียนคำนำได้ว่า แล้วเขียนให้เขาทำไม

คำตอบของข้าพเจ้าคือ ชอบสองสิ่งในหนังสือ คือไชยันต์ ไชยพร ซึ่งเป็นผู้เขียนหนังสือนี้ และคนที่ถูกเขียนถึง คือ Clifford Geertz

ผู้เขียน: เสนาะ สุขเจริญ

สมชายใช้ชีวิตเป็นผู้พิพากษามาตลอด ไต่เต้าจนเป็นปลัดกระทรวงยุติธรรม แต่เกิดอุบัติเหตุทำให้ต้องลาออกก่อนเกษียณอายุราชการ เป็น ส.ส. ได้เพียง 7 เดือน ก็ก้าวขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีด้วยบารมีของ “พี่เขย” พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี และการผลักดันของภรรยาสุดที่รัก เยาวภา วงศ์สวัสดิ์ อดีตเจ้าแม่วังบัวบาน

จากคำสัมภาษณ์ของสมชายบ่งบอกว่าปรัชญาชีวิตเป็นคนประหยัด มัธยัสถ์ สมถะ เป็นคนรักครอบครัว และพร้อมยืนแถวหน้าเพื่อรับผิดชอบถ้าครอบครัวต้องเผชิญปัญหา

นอกจากนั้นยังมีบุคลิกสุภาพ เรียบร้อย ประนีประนอม ซึ่งทำให้หลายฝ่ายคาดหวังว่าเมื่อก้าวขึ้นเป็นประมุขฝ่ายบริหารในช่วงวิกฤตจะลดการเผชิญหน้าและสามารถแก้ไขปัญหาทางการเมืองที่ร้อนระอุได้

แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเบื้องหลังของสมชายนั้นเป็นอย่างไร

ผู้เขียน: นพพร สุวรรณพานิช

ในการจัดทำหนังสือเล่มนี้ หากต้องการที่จะทำให้ครบถ้วนสมบูรณ์ ต้องใช้หนังสือที่หนากว่าเดิมอย่างน้อยก็หกเท่าโดยประมาณ กระนั้นก็ได้กล่าวเรื่องราวไว้พอสมควร และเป็นการเปรียบเทียบว่าผีมีวิวัฒนาการ ความคลี่คลายกันมาอย่างไรบ้าง มีเหลี่ยมแง่แค่ไหน

ผู้เขียนระลึกอยู่ในใจตลอดเวลาว่า ความจริงอาจมีหลายอย่าง สิ่งที่จริงสำหรับผู้เขียนอาจไม่จริงทั้งหมดสำหรับท่านผู้อ่าน(บางท่าน) แต่ไม่หมิ่นเหลี่ยมแง่ของท่านผู้อ่าน ดังที่เสฐียรโกเศศกล่าวว่า “เป็นความจริงด้วยกันแต่ว่าอยู่กันคนละเหลี่ยมคนละแง่” เรื่องผีก็เช่นเดียวกัน แต่มองคนละมุม

ผู้เขียน: สฤณี อาชวานันทกุล

ผู้เขียนเชื่อว่า ก่อนที่ ‘ทุนนิยมที่มีหัวใจ’ จะเกิดขึ้นอย่างแท้จริงในประเทศไทย มีผู้ร่วมอุดมการณ์มากพอให้เราเรียกว่า ‘กระแส’ ที่พัดแรงจนเชื่อมโยงกันเป็น ‘ระบบ’ ได้ คนจำนวนมากพอจะต้องมองเห็นปัญหาและข้อบกพร่องของระบบทุนนิยมกระแสหลักในปัจจุบัน เรียกร้องให้บริษัทที่ทำตัว ‘อันธพาล’ และ ‘มักง่าย’ ทั้งหลายหยุดรังแกผู้ด้อยโอกาสในสังคม มองเห็นความเชื่อมโยงระหว่างชาวบ้านที่อยู่ต้นน้ำกับคนเมืองที่อยู่ปลายน้ำ ตระหนักในคุณค่าของระบบนิเวศ เคารพในภูมิปัญญาชาวบ้านและวัฒนธรรมท้องถิ่น แต่ไม่หลงใหลแบบโรแมนติกไร้เดียงสาเสียจนนำภูมิปัญญานั้นมาเชื่อมกับเทคโนโลยีและเครื่องมือใหม่ๆ เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตของชาวบ้านไม่ได้ เลิกยึดติดในค่านิยมเหลวแหลกที่ส่งเสริมพฤติกรรมหน้าไหว้หลังหลอก มักง่าย เห็นแก่ตัว และกำจัดทัศนคติคับแคบที่ไม่เคารพในความเห็นต่าง และ ‘พูด’ มากกว่า ‘ทำ’